Gevaccineerd!

door Judith Lechner


Twee weken geleden werd ik gevaccineerd. Mijn geboortejaar was aan de beurt. In een lange rij tussen veel bejaarden die voor de tweede prik kwamen stond ik te wachten. Ik werd met Pfizer ingeënt. Na afloop moet je dan een kwartier wachten, voor de zekerheid. Aan de gezichten van de mensen kon ik zien dat er een soort rust en opluchting over hen gekomen was. Ook ontspanning en een soort kameraadschap: jij ook!


Ik heb drie dagen een pijnlijke arm gehad. Omdat ik al corona heb gehad is één prik is voor mij voldoende. Vanaf deze week is het gedaan voor mij. En ook zonder Groen Paspoort voel ik me alsof ik in een andere werkelijkheid ben beland. Ik hoor bij een bijzondere groep in deze corona-samenleving. Vanaf deze week hoor ik bij "de gevaccineerden".


Bij ontmoetingen met oudere vrienden vragen we: ben je gevaccineerd? Zo ja, dan geven we elkaar een vette hug. Zo, het is meteen gedaan met de 1,5 meter samenleving. Maar toch, alle regels gelden nog, waar ik mij doorgaans ook erg goed aan houdt. En dat blijf ik doen. Zo knuffel ik zoon en dochter nog steeds niet. Toch is het onvermijdelijk dat het vaccin de behoefte aan meer menselijk contact wakker maakt.


Dat wordt nog een ingewikkelde fase waar we in gaan komen. We moeten de regels aanhouden. Maar hoe en wanneer kunnen we de stap dan weer maken naar normale menselijke omgang? Als steeds meer mensen gevaccineerd worden, zal dat een complexe zaak zijn. Gaat Hugo de Jonge aangeven: je mag weer knuffelen? Staat dat in het stappenplan? Ik ben benieuwd. Maar ik merk zelf dat het oude normaal in de omgang met elkaar vreemd en bijzonder is, een nieuw oud normaal?





209 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven